Amerykańska gospodarka znajduje się w stanie długotrwałej recesji. I wydaje się, że prognozy dotyczące odzyskiwania płynności także przez amerykańską gospodarkę,  takich ekonomistów jak prof. Carmen Reinhardt i prof. Kenneth Rogoff “This Time is Different: Panoramic View of Eight Centuries of Financial Crisis “(ale o tym więcej w dalszej cześci) niestety się sprawdzają. Jak dowodzi prof. John B. Taylor gospodarka nie odradza się, a przynajmniej nie w takim tempie jak po poważnej recesji w latach 1980. Prof. Taylor uważa, że obecni politycy amerykańscy powinni podjąć podobne decyzje jakie prezydent Ronald Reagan i jego ówczesny sekretarz skarbu George Schultz podjęli w 1981 r: -          zmniejszyli, a następnie całkowicie wycofali wszystkie element polityki interwencyjnej poprzedniej administracji; -          zdeterminowani by zmniejszyć inflację utrzymali wysokie stopy procentowe (szefem Fed był Paul Volcker). Profesor przywołuje też ciekawostkę z biografii prezydenta Reagana, iż decyzje prezydenta wynikały z jego przekonania do wolnorynkowej [...]

Dolar od końca I wojny światowej jest najważniejszą walutą międzynarodową. Kryzys w Stanach Zjednoczonych, jak również przesunięcie centrum świata gospodarczego do Azji, a wcześniej integracja monetarna Europy sprawiają jednak, że jego rola jako waluty międzynarodowej nie jest już tak oczywista jak kiedyś. Nad skutkami zmniejszenia międzynarodowej roli dolara zastanawia się Linda Goldberg z Banku Rezerw Federalnych w Nowym Jorku w swej pracy „The International Role of the Dollar: Does It Matter if This Changes?”. Wychodzi przy tym z założenia, że zależą one głównie od kontekstu, w którym miałaby nastąpić taka zmiana. W ocenie ekonomistki z amerykańskiego banku centralnego konsekwencje będą różne w zależności od tego czy rola dolara spadnie na skutek osłabienia fundamentów amerykańskiej gospodarki, czy wzrostu roli innych walut.

Co to jest waluta międzynarodowa?

Dr Kamilla Marchewka-Bartkowiak z Uniwersytetu Ekonomicznego w Poznaniu przyznała, że kryteria ustanowione w Maastricht w 1992 roku są już niewystarczające. Co więcej wątpliwym jest żeby dwie nowe reguły: wydatkowa oraz tempa zadłużania doprowadziły do wypełnienia owych kryteriów. - Jeżeli te reguły maja obowiązywać od 2013 roku to wiele państw będzie miało problem z ich realizacją. Zejście ze średniej zadłużenia, którą maja choćby Grecja i Irlandia o ponad 30 punktów procentowych to zadanie niemal niewykonalne – oceniła dr Marchewka-Bartkowiak. Z drugiej strony przyznała, że tworzenie unii fiskalnej w oparciu o obowiązujące prawo też nie jest żadną alternatywą, bo to prawo mocno niewygodne. Jego stosowanie spowodowałoby, że tworzone byłyby kolejne wyjątki od reguł. Nie widać zatem szans na ugaszenie bieżącego pożaru, a w tle rysuje się już kolejny, znacznie większy. To narastające zobowiązania emerytalne. Tego pożaru nie widać również dlatego, że wskaźniki zadłużenia, które obecnie obowiązują nie pokazują całości zadłużenia wszystkich instytucji stanowiących sektor publiczny. O [...]

Tempo zmian zapiera dech w piersiach. Według Internet World Stats liczba użytkowników Internetu wzrosła w Chinach od 2006 r. ponad trzykrotnie, sięgając w połowie 2011 r. 485 mln. Ten pęd bynajmniej się nie kończy. Możliwości są wciąż duże. W połowie 2011 r. dostęp do Internetu miało zaledwie 36 proc. z 1,3 mld mieszkańców Chin. W Korei Południowej, Japonii i Stanach Zjednoczonych wskaźnik ten wynosi prawie 80 proc. Ponieważ koszty dostępu do internetu spadają, oczekuje się, że w 2013 r. w Chinach więcej osób będzie zeń korzystać przez komórki niż przez komputery stacjonarne. Nasila się jednocześnie urbanizacja i rosną dochody na mieszkańca. Nie wydają się więc przesadne prognozy, iż w 2015 rok nasycenie Internetem przekroczy w Chinach 50 proc. Pod względem funkcjonalnym odpowiadałoby to zwiększeniu liczby dotychczasowych użytkowników w USA o trzy czwarte. Chińczycy nie są przy tym internautami przypadkowymi i niezbyt częstymi. Dane z China Internet Network Information Center sugerują, że zgodnie [...]

Warto przyjrzeć się konsekwencjom tego nowego kryzysu. Władze Iranu podjęły już pierwsze działania w celu osłabienia skutków międzynarodowych sankcji, z powodu których irańska gospodarka jest w coraz gorszej kondycji. Aby nie dopuścić do dalszego spadku notowań irańskiej waluty - riala, prezydent Mahmud Ahmadineżad, zatwierdził 25 stycznia podwyżkę oprocentowania depozytów bankowych o 600 punktów bazowych. Wzrost oprocentowania być może przyhamuje na pewien czas gwałtowną deprecjację irańskiej waluty, ale przez słabość systemu gospodarczego rząd Iranu nie będzie miał wiele instrumentów, które można by wykorzystać do powstrzymania spadku notowań riala. Jednym z ubocznych skutków kryzysu walutowego w Iranie (i w Syrii) jest gwałtowny wzrost zapotrzebowania na dolary w Iraku, którego waluta również bardzo straciła na wartości. Pełniąca funkcję komisji decydującej o założeniach polityki monetarnej irańska Rada Polityki Pieniężnej i Kredytowej zgodziła się 21 stycznia na podwyżkę oprocentowania depozytów bankowych z 15 proc. do 21 proc. Irańskie banki od dawna się skarżą, że za rządów Ahmadineżada władze [...]

Wiele strategii gospodarczych w swym czasie było słusznych. Z tym, że żadna nie trwa wiecznie. Każda ma określony zasób możliwości, po których wyczerpaniu przestaje być skuteczna. Tak się ma też z liberalną gospodarką. Funkcjonowała bardzo dobrze po drugie wojnie światowej, aż doprowadziła, dzięki Internetowi, do globalizacji i w XXI wieku przestała być przydatną. Gorzej: stała się kryzysogenną i niebezpieczną dla społeczeństwa. Liberalna gospodarka głosi zasadę deregulacji swego funkcjonowania i nadrzędność interesów biznesu nad dobrem społeczeństwa. Strategia ta była stosowana ze wzmożoną intensywnością za czasów prezydentury Ronalda Reagana (1981-1989) i premierostwa Margaret Thatcher (1979-1990). W rezultacie powstały wielkie korporacje, które poprzez wykupywanie mniejszych konkurentów przejęły rządy. Ich szefowie oraz akcjonariusze dorobili się olbrzymich majątków. Zarobki kadry zarządzającej poszybowały w górę. Na przykład w USA, szef wielkiej korporacji zarabia prawie 500 razy więcej niż jej pracownik. W firmie Home Depot prezes 2 stycznia do południa zarobił tyle, ile jego przeciętnie uposażony pracownik dostanie za [...]

Chiny dokładnie analizują przyczyny i genezę kryzysu finansowego w strefie euro. Panicznie boją się załamania gospodarczego na świecie i na własnym podwórku oraz powtórki z 2008 roku. Rosnących obaw nie umniejsza fakt, że podobnie jak przed czterema laty mają na tyle potężne rezerwy finansowe by w razie potrzeby skutecznie reagować na ewentualną zapaść. Presja światowych zagrożeń sprawiła, że Pekin przyspieszył zmiany systemowe, a szef banku centralnego obwieścił, że nadszedł czas reform.

Alternatywa dla banku

- Po zrobieniu tego „można by było zwiększyć podatki” – rozmarzył się minister – czytamy w reakcyjnym komentarzu rosyjskiej gazety Wiedomosti. Zdaniem komentatora, to rząd przez gwałtowne podwyższenie składek na cele socjalne przyczynił się do burzliwego wzrostu firm zajmujących się nielegalnym procederem umożliwiającym niepłacenie podatków. Gotówka jest potrzebna w dużej ilości: mały i średni biznes powrócił do wypłacania płac w kopertach– zauważa gazeta. Komentator Wiedomosti podlicza: żeby zapłacić pracownikowi 100 rubli netto, przedsiębiorca powinien oddać państwu łącznie 82 ruble. Wg ocen ministra finansów, na którego powołują się „Wiedomosti”, 30 proc. rosyjskiej gospodarki znajduje się w szarej strefie. Z kolei szef Sbierbanku, German Gref, ocenia wielkość szarej strefy na 40 proc. PKB. Zdaniem gazety, szara strefa w Rosji kwitnie nie dlatego, że banki nie mogą uregulować kwestii płatności bezgotówkowych, ani dlatego, że babcie nie lubią plastikowych kart. Gotówki jest tak wiele, bo obsługuje ona operacje gospodarcze, które nie mogą być obsłużone w inny sposób. W [...]

O światowych doświadczeniach w tworzeniu podobnych funduszy pisaliśmy już w listopadzie 2011 roku >Każdy Polak może zarobić na gazie łupkowym Powracamy do tego tematu, gdyż można odnieść wrażenie, że nadal niewiele się w tej sprawie konkretnego dzieje. Można nawet mieć wątpliwości, czy fundusz taki w Polsce kiedykolwiek powstanie. - W 2014 roku możemy mieć pierwszy gaz.  Niech będzie chociaż 200-300 mln m sześc., byle tylko było wiadomo, że gaz jest i nadaje się do eksploatacji. W latach 2015-2022 zacznie się regularne wydobycie i mam nadzieję, że będzie rosło z roku na rok – mówi Mikołaj Budzanowski, minister Skarbu Państwa, w poprzednim rządzie odpowiedzialny za sektor gazowy. Poszukiwanie oznacza wiercenie w ziemi z zastosowaniem tzw. metody szczelinowania hydraulicznego. Polega to na wtłaczaniu w skały mieszaniny wody i piasku. Powstają sieci spękań, poprzez które uwalnia się gaz. To bardzo droga technologia – jeden odwiert kosztuje kilkanaście milionów euro. Aby zlokalizować gaz na danym terenie, trzeba [...]

Coraz głośniej o tzw. wschodzących rynkach, począwszy od dwóch najludniejszych państw świata - Chin i Indii. W ostatnich latach dają one łącznie ponad 65 proc. światowego wzrostu gospodarczego. Dynamika na świecie jest podtrzymywana już nie przez Zachód, lecz państwa od Zachodu dalekie, a często nawet mu przeciwstawne. W takim kontekście wraca się do założeń geopolityki i coraz częściej mówi i pisze o nowym ładzie gospodarczym na świecie. Najczęściej w tym kontekście wspomina się o przekształceniu G-7 w G-20 oraz grupie BRICS (Brazylia, Chiny, Indie, Rosja i Republika Południowej Afryki). Zapomina się natomiast zbyt często o istniejącej już ponad 10 lat Szanghajskiej Organizacji Współpracy (SOW), będącej pierwszym po zimnej wojnie rozwiązaniem instytucjonalnym, powołanym do życia bez współudziału jakiegokolwiek państwa zachodniego. SOW zrodziła się z dialogu chińsko - rosyjskiego wokół granic. Dawne obustronne animozje wymagały długich negocjacji. Gdy podstawowe przeszkody usunięto, Pekin i Moskwa w kwietniu 1996 r. doprowadziły do umowy pięciostronnej  - obejmującej jeszcze [...]

„Na cle pojawiła się bariera nie do przejścia - wąski krąg firm - pośredników, które ściągają dotkliwą opłatę z rodzimych i zagranicznych przedsiębiorstw za prawo wwożenia towarów na Ukrainę. Do haraczy na granicy importerzy i eksporterzy już przywykli, ale korupcyjna pomysłowość urzędnika nie stoi w miejscu. Teraz, żeby oclić ładunek trzeba jeszcze zapłacić i firmie - pośrednikowi. To nie kara, czy podatek, ale swoista opłata za prawo wwożenia towaru” - pisał latem zeszłego roku ukraiński tygodnik Korrespondent.

Łapówkarski cennik

Pod koniec listopada bank centralny Azerbejdżanu zaostrzył wymogi dotyczące rezerw przeznaczonych na zobowiązania banków w manatach. Wymaganą wielkość rezerw zwiększono z 2 proc. do 3 proc. W maju 2011 roku w takim stopniu zwiększono wymaganą wielkość rezerw na zobowiązania w obcych walutach. Azerbejdżan należy więc do nielicznych państw, które nadal zaostrzają politykę monetarną, gdy wiele innych banków centralnych liberalizuje politykę z powodu coraz gorszych perspektyw światowej gospodarki. Bank centralny Azerbejdżanu informował, że podjął tę decyzję, aby przyhamować tempo wzrostu podaży pieniądza, gdyż w sektorze bankowym wzrastają rezerwy w obcych walutach i płynność. Należy przypuszczać, że podaż pieniądza wzrosła przez napływ walut do Azerbejdżanu po zwyżce cen ropy na giełdach światowych. Mimo napływu walut bank centralny w praktyce utrzymał bez zmian kurs manata względem dolara amerykańskiego. Za 1 dol. trzeba średnio zapłacić 0,79 manata, przez co wzrastają rezerwy walutowe. Co prawda bank centralny niedawno ponownie stwierdził, że zamierza w średniej perspektywie czasowej wprowadzić [...]

Rozwój hamowany jest przez zbyt niski wzrost gospodarczy, zbyt wysokie bezrobocie, pogłębiające się nierówności społeczne i wysokie zadłużenie we wszystkich newralgicznych punktach gospodarki. Na szczęście nie jest jeszcze za późno, aby stworzyć lepszy system zasilania kredytami, który mogłyby odciążyć lub zastąpić niespełniającą swojego zadania istniejącą infrastrukturę. Na obecną sytuację można patrzeć z dwóch różnych perspektyw. To, co dostrzega się z każdej z nich, z pozoru wydaje się być ze sobą sprzeczne, chociaż naprawdę wcale tak nie jest. Patrząc z jednej perspektywy dostrzegamy rzeczywistość, w której większość dużych spółek, mających dostęp do rynków kapitałowych, nie ma problemu z zapewnieniem sobie nowego finansowania. Faktycznie, jak dotąd spółki te bardzo dobrze radzą sobie z odraczaniem terminów spłaty długów, gromadzeniem gotówki i uzyskiwaniem niskich odsetek od kredytów, jakie będą musiały w przyszłości spłacać. W sumie, bilanse tych firm są teraz bezpieczne niczym „fortece”. Druga perspektywa pozwala dostrzec zupełnie przeciwny, jednak równie ważny element aktualnej rzeczywistości. Zbyt wiele małych firm i [...]

W lipcu 2011 roku zapadła w Sztokholmie decyzja o sprzedaży zagranicznych banków Swedbank AS na Litwie i Łotwie szwedzkiemu Swedbank AB. Do tej pory należały one do estońskiego Swedbank AS. I to on – a nie centrala grupy w Szwecji - nadzorował i konsolidował kapitał oraz aktywa litewskich i łotewskich banków zależnych. W wyniku tych zmian nastąpiła gwałtowna dekapitalizacja Swedbank AS w Estonii. Kapitał akcyjny z 603 mln euro spadł do 85 mln euro. W bilans banku mocno uderzyła spłata macierzystej grupie ponad połowy długu podporządkowanego filiom na Litwie i Łotwie, a zaliczanego do kapitału banku estońskiego. Po tej operacji fundusze własne całego sektora bankowego, który w Estonii tworzy łącznie 6 banków, spadły o ponad 40 proc. O tak głębokiej skali obniżki przesądziła pozycja Swedbank AS na rodzimym rynku. Od przeszło 10 lat, posiada on bowiem w swoim portfelu ponad 55 proc. wszystkich aktywów sektora bankowego Estonii. Nawet po przekazaniu centrali w [...]

–  Zarzuty wobec Mitta Romneya, że zmienia cynicznie zdanie, jak wiatr zawieje trafiają w samo sedno. W odróżnieniu od niego Ron Paul od lat jest konsekwentny w swoich poglądach. Tyle, że jego poglądy są oderwane od rzeczywistości – napisał w grudniu 2011 r. Paul Krugman na łamach "New York Times". Regularne felietony Noblisty zamieszczane są od 1999 r. w rubryce o wymownej nazwie "Sumienie liberała". Krugman – kiedyś przedstawiciel liberalizmu gospodarczego – teraz opowiada się za ingerencją państwa w mechanizm rynkowy, opodatkowaniem najbogatszych, dodrukiem pieniądza i uważa, że dług publiczny wcale nie jest taki zły. Dobrze wie, że jego wpływ na amerykańską opinię publiczną jest ogromny. Wszystkie listy "najbardziej wpływowych" Amerykanów wymieniają jego nazwisko w czołówce. Tajemnica jego wciąż rosnącej popularności to nie tylko zdobyta w 2008 r. Nagroda Nobla z ekonomii, która z jej laureatów czyni w oczach publiczności wyrocznię. Krugman – choć opisuje siebie jako nieśmiałego – uwielbia pokazywać [...]

Przedsiębiorcy w Ameryce Łacińskiej skarżą się, że przez politykę monetarną władz chińskich i przepisy celne coraz trudniej konkurować z chińskimi firmami. Ich lobbing chyba przynosi skutki, gdyż centrolewicowe rządy Dilmy Rousseff w Brazylii oraz Cristiny Fernández de Kirchner w Argentynie myślą o działaniach protekcjonistycznych. Krajowa Konfederacja Przemysłu (CNI), brazylijskie lobby przemysłowe, poinformowała, że wspólnie z argentyńskimi zrzeszeniami branżowymi utworzy nową organizację, aby opracować metody walki z zalewem tanich produktów z importu. Tworzący ją przedstawiciele biznesu nie kryją, że najważniejszym celem jest walka z coraz większym zagrożeniem stwarzanym przez chińskich producentów. W nowej organizacji działać będą między innymi szefowie dwudziestu gigantycznych firm, np. brazylijskiego koncernu spożywczego Mafrig. W minionym dziesięcioleciu wymiana handlowa między Chinami a państwami Ameryki Łacińskiej rozwijała się błyskawicznie. Wielkie zapotrzebowanie chińskiego giganta na towary masowe, niezbędne do utrzymania szybkiego tempa ekspansji gospodarczej, przyczyniło się do rozwoju państw eksportujących te towary i surowce. Największą dynamikę handlu z Chinami odnotowała Brazylia. W [...]

Ze wstępnego odczytu ubiegłorocznego PKB można wysnuć wniosek, że w IV kwartale gospodarka rozwijała się w tempie 4,2-4,3 proc. – czyli w całkiem niezłym biorąc pod uwagę to, co działo się w strefie euro w drugiej połowie roku. Taki wynik oznacza, że mimo narastającego kryzysu fiskalnego w Europie wpędzającego Stary Kontynent w recesję, polska gospodarka zwolniła nieznacznie. Przypomnijmy, że PKB w I kwartale 2011 wzrósł o 4,5 proc., w drugim o 4,3 proc., zaś w trzecim o 4,2 proc. Ekonomiści zwracają uwagę na solidny wzrost inwestycji. Nakłady brutto na środki trwałe wzrosły w całym roku o 8,7 proc. Dla porównania w 2010 roku inwestycje spadły o 0,2 proc. - Spora część tego wzrostu to publiczne inwestycje w infrastrukturę, co potwierdza wzrost wartości dodanej w budownictwie o 11,8 proc., jednak prawdopodobnie w drugiej połowie roku mieliśmy do czynienia z odbudową inwestycji przedsiębiorstw – uważa Urszula Kryńska, ekonomistka Banku Millennium. W komentarzu do danych [...]

Podczas jednej z republikańskich wizyt późną jesienią 2011 roku, dziennikarze Bloomberga wyciągnęli byłemu spikerowi Izby Reprezentantów Newtowi Gringrichowi współpracę z firmą udzielającą (masowo) kredytów hipotecznych – Freddie Mac. Gringrich zeznał, że zarobił „u Freddiego” 300 tysięcy dolarów. Dokumenty pokazują, że… od 1,6 do 1,8 mln dolarów. Tak naprawdę tej zimy podniecające w portfelach Kongresmenów jest nie to, co mają, a… czego tam brak. Amerykańscy kongresmeni są znacznie bogatsi niż polscy parlamentarzyści. I to zarówno Republikanie, jak i Demokraci. Przeciętny majątek wynosi od kilkuset tysięcy do kilku milionów dolarów. Najbogatsi kongresmeni (tabela) mają majątek bliski 500 milionom dolarów: [caption id="attachment_38775" align="aligncenter" width="550" caption="(Opr. DG)"][/caption] Co składa się na te kwoty? „Większość członków Kongresu, podobnie jak wielu Amerykanów, posiada trochę nieruchomości, kilka obligacji albo udziałów w funduszach obligacji, trochę indywidualnych akcji i jakiś większy koszyk aktywów. Podział typowego portfolio kongresmena przedstawia się mniej więcej tak: 10 [...]

- Jedne z pierwszych objawów pogorszenia koniunktury to martwe dźwigi na budowach – tak początek kryzysu opisał nieco ponad 20 lat temu grupie polskich dziennikarzy szkolący ich w tematyce biznesowej Szwed. Kilka lat później, gdy byłem w Azji zobaczyłem martwe dźwigi. Kryzys właśnie się zaczynał. Gdy wybuchł kryzys w 2008 roku przypomniałem sobie tę historię sprzed lat i szukałem martwych dźwigów. Na polskich budowach nie widziałem ich za dużo. Zobaczyłem je za to w Hiszpanii. Także teraz rozglądam się. Wszak ekonomiści zapowiadają, że wzrost naszej gospodarki zwolni. Na razie dźwigi na budowach nie zamarły. Analitycy i sami przedsiębiorcy zapowiadają jednak gorsze czasy dla firm budowlanych. Co to oznacza? W ocenie Adriana Kyrcza, analityka DM BZ WBK, ten rok przyniesie spowolnienie wzrostu przychodów w budownictwie do kilku procent, z kilkunastu w 2011 roku. 2013 rok może się okazać naprawdę trudny, bo na razie nie widać nowych dużych kontraktów. Według Michała Stelmacha, analityka [...]

Amerykański System Rezerwy Federalnej po raz kolejny przekonuje, iż zamierza utrzymywać stopy procentowe na niskim poziomie, jak czytamy w oficjalnym komunikacie. Od pewnego czasu można odnieść wrażenie, że komunikaty się nie zmieniają, a jedynie wydłuża się okres poszczególnych narzędzi: zapadalności pożyczek od Fed, lub długości utrzymywania niskich stóp (zwróćmy uwagę, że obecna stopa jest rezultatem decyzji 2008, które miały być tymczasowym rozwiązaniem – w efekcie jest to rozwiązanie zadeklarowane co najmniej na sześć lat):

In particular, the Committee decided today to keep the target range for the federal funds rate at 0 to 1/4 percent and currently anticipates that economic conditions--including low rates of resource utilization and a subdued outlook for inflation over the medium run--are likely to warrant exceptionally low levels for the federal funds rate at least through late 2014.

Zagraniczne firmy, które w 2011 roku dostały koncesję i już się tym zajmują mają tylko trzy miesiące aby zamknąć tę działalność. W obu opisanych przypadkach skorzysta Rosja i naczelny dostawca gazu dla Europy, czyli Gazprom. Więcej: > Nabucco znowu ma kłopoty > Bułgaria odwraca się od gazu łupkowego

W Financial Times Robert Zoellick pisze, że przez prawie 60 lat Niemcy uważały, że muszą udzielać się na forum europejskim. Dziś Niemcy muszą przejąć dowodzenie w ratowaniu Europy. To nie jest łatwy krok dla Niemców, których wcześniej zachęcano do aktywności tylko potem aby skrytykować ich za agresywność. Ale żaden inny kraj nie może wyprowadzić Europy z kryzysu. Włochom, Hiszpanii i innym będzie trudniej przeprowadzić reformy fiskalne i strukturalne bez wzrostu gospodarczego. Niemcy powinny rozszerzyć pakt fiskalny o rozwiązania, które motywują i wspierają kraje, które wcielają swoje obietnice w czyn. Niemcy nie mogą i nie powinny ratować krajów, które same się nie ratują ale mogą pomóc reformatorom w utrzymaniu poparcia politycznego. Zamiast dawać się niechętnie wciągnąć do udzielenia pomocy kawałek po kawałku w ostatniej chwili, Niemcy i ich europejscy partnerzy powinni zaproponować system zachęt do odpowiedzialnego zachowania. Jak mógłby wyglądać plan ożywienia Europy? Cały artykuł na stronie Financial Timesa. [...]

W Stanach Zjednoczonych, gdzie ustawowym celem Rezerwy Federalnej jest nie tylko stabilizacja pieniądza, ale także pobudzanie gospodarki dla przeciwdziałania bezrobociu, Fed  przeprowadza niekonwencjonalne operacje rozluźnienia polityki pieniężnej, nie bacząc na utrzymującą się inflację. W czerwcu 2011 kupił obligacje skarbowe za 600 mld dol., w sierpniu ogłosił, że utrzyma stopy procentowe na poziomie bliskim zera aż do połowy 2013 roku. We wrześniu krótkoterminowe bony skarbowe, wartości 400 mld dol.zostały zamienione na długoterminowe obligacje. Celem operacji było obniżenie oprocentowania kredytów dla gospodarki i pobudzenie wzrostu gospodarczego. Działania te doprowadziły do stopniowego obniżania bezrobocia, które spadło z 9,1 proc. w sierpniu do 8,5 w grudniu 2011. Prognozy na rok 2012 przewidują w Stanach Zjednoczonych wzrost PKB o 2,3 proc., gdy w strefie euro zaledwie o 0,3 proc. Mniej skuteczna (krótkoterminowo) okazuje się polityka Banku Anglii. W październiku 2011 BoE zwiększył o 75 mld funtów program zakupu aktywów, a w opublikowanym w listopadzie Raporcie o Inflacji [...]

Japonia ma największy na świecie dług publiczny - ponad 225 proc. PKB. Kraj zanotował w 2011 r. pierwszy od 31 lat deficyt handlowy. Jak poinformował w środę rząd w Tokio, deficyt wyniósł 2,49 bln jenów (ok. 25 mld euro). Eksport spadł o 2,7 proc., natomiast import wzrósł o 12 proc. PAP podała, że głównymi przyczynami ujemnego bilansu są: mocny jen, wysokie koszty energii oraz skutki trzęsienia ziemi i tsunami z marca 2011 roku. Kraj nie może powrócić do dynamiki, z jakiej słynął w poprzednich dekadach. W początkach lat 90. giełdowa bańka i nierozerwalnie z nią powiązana bańka na rynku nieruchomości z hukiem pękły, przyszła recesja, z której wyspiarskie państwo nie potrafiło wyjść - i w istocie nie radzi sobie z nim do dziś. Nie pomogły żadne zabiegi, choć różnych metod próbowano. Gdyby obywatele wysp (jak wszyscy mieszkańcy Azji Wschodniej) tak dużo nie oszczędzali, gdyby kraj nie miał równocześnie dużych rezerw walutowych, rzędu [...]